ต้องขออภัยที่ลบ entry ฟิคชั่น โดโก-ซีออน ด้วยนะครับ

เพราะมีส่วนที่ต้องแก้หลายจุดจึงต้องเอากลับมาปรับปรุงนิดๆหน่อยๆ เพื่อให้ได้ผลงานที่ดีที่สุดเท่าที่ทำได้ออกมา เพื่อไม่ให้เป็นการทำให้ทุกท่านขัดข้องเคืองใจ จึงจะขอนำเสนอฟิคเก่ามาเล่าใหม่ ที่เคยโพสต์ไปในบอร์ดยูกิเก่า มาให้ลองอ่านกันครับ คู่ไคบะ-บาคุระ (ซึ่งใช้ตัวละครเสริมเข้ามาบางส่วน เป็นพี่ๆในบอร์ดยูกิเก่า - พี่ๆคร้าบบบบบบ ใครที่มีบล็อกแล้วจำกระผมได้ ใช้นามแฝง "ไอเรียจัง" ครับพี่ คิดถึงพวกพี่มากๆ ท่านกลีนลีฟ พี่คิง ไคเซอร์เนอร์ พี่ริง คุณ"ฉันเป็นคน" และเพื่อนๆพี่ๆทุกคนในบอร์ดเก่า คิดถึงพวกพี่มากๆ แล้วก็ขอขมาที่ไม่มาเข้าบอร์ดจนร้าง จนต้องรื้อทำใหม่ แล้วก็มาลงฟิคไม่จบด้วยครับ สำหรับเรื่องนี้ ขอขมาทุกคนในบอร์ดเก่าจริงๆครับพี่)

อ้าวล่ะ มาลองอ่านกันดู เรื่องนี้เป็นเรื่องยาวต๊องๆที่ไม่เกี่ยวกับการเล่นไพ่ยูกิเท่าไหร่นัก คนที่อ่านไปแล้วไม่ชอบก็ขออภัยด้วยครับ

ซ่าซ่าซ่าเสียงฝนตกห่าใหญ่ที่โปรยปรายลงมา ไม่ขาดระยะ ในคืนอันแสนหดหู่เช่นนี้ แต่ในเวลานี้ยังเป็นเวลาของการดำเนินชีวิตต่อไปเรื่อยๆของผู้คนในเมืองที่แทบจะไม่ได้หลับไหลอย่างเมืองโดมิโนะ ซึ่งบางครั้ง เวลากลางคืนก็เจี๊ยวจ๊าวช่างเจรจา มากกว่าเวลากลางวัน แต่ก็มีบางส่วนในเมืองนี้ที่ถูกปกคลุมด้วยความเงียบเช่นเดียวกัน จากจุดที่ปกคลุมด้วยความเงียบนี้นั่นเอง จึงได้กลายเป็นการโคจรมาพบกันและจุดเริ่มต้นของความรู้สึกบางอย่าง ที่อาจหวานปนความขมขื่น ของชายหนุ่มประธานบริษัทขนาดยักษ์กับเด็กหนุ่ม ม.ปลายคนหนึ่ง

20.45

ฝนยังคงตกอยู่ตกหนักมาก และยังไม่มีทีท่าว่าจะซาลง ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งกำลังใช้ขาที่เรียวงามของตน วิ่งฝ่าสายฝนไปตามพื้นทางเดินที่เฉอะแฉะ เขาอยู่เพียงลำพัง และท่าทางกำลังรีบร้อนมาก ราวกับว่าเขากำลังวิ่งหนีปิศาจร้าย!!!

แฮ่กแฮ่กแอ่ก

เสียงกระหืดกระหอบจากความอ่อนแรงและขาที่เหนื่อยล้าแทบจะเดินไม่ไหวเต็มทีแต่ก็ยังต้องวิ่งต่อไป บวกกับความเจ็บปวดบริเวณศีรษะที่ถูกกระแทกอย่างแรงจนเลือดออก!!!

คงหนีพ้นแล้วมั้งตาพร่าไปหมดเลย

ชายหนุ่มหยุดพักที่ริมฟุตบาทด้วยความเหนื่อยอ่อน บริเวณนั้นไม่มีใคร มีแค่เสียงฝนที่ยังคงกระหน่ำลงมาเหมือนสวรรค์กลั่นแกล้งอย่างไม่ขาดสาย ความเย็นของน้ำฝนทำให้เขาสั่นสะท้าน เลือดที่ศีรษะก็ยังไหลไม่หยุด มันไหลชโลมจากหน้าผากลงมาจนถึงคาง และไหลต่อไปเรื่อยๆ ไม่น่าเชื่อว่าผู้ที่ต้องมีคนคอยปรนนิบัติดุจดังเจ้าชายอย่างเขา ผู้ที่มีบุคคลระดับสูงคอยค้ำจุนอย่างเขา จะต้องมาวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนอย่างน่าสมเพชเช่นนี้

ตึกตึกตึก

เสียงเหมือนเสียงฝีเท้ามัจจุราชที่กำลังใกล้เข้ามาอย่างช้าๆ ลมหายใจของชายหนุ่มเริ่มถี่ขึ้นเรื่อยๆ

พวกมันมาแล้วเหรอ?! เขาคิด เราจะตายแค่นี้สินะ

ขาไม่มีแรงแล้วปวดหัวจังตามันพร่าไปหมด ถ้าพวกมันมาเจอตอนนี้ คงจะต้อง

มัจจุราชเริ่มใกล้เข้ามาทุกขณะ!!!

ไคบะคุง!!ไคบะคุง!!เป็นอะไรรึเปล่า?

มีเสียงเสียงหนึ่งถามแทรกเข้ามาท่ามกลางเสียงสายฝนกระหน่ำด้วยความเป็นห่วง หาใช่เสียงมัจจุราชดังที่ชายหนุ่มคาดคะเนไว้ไม่ เขาเริ่มใช้สติและพยายามใช้สายตาที่มีกำลังแม้แต้จะลืมน้อยนิดเพ่งพินิตดูเจ้าของเสียง ภาพที่ปรากฏต่อดวงเนตรของชายหนุ่มค่อนข้างเลือนลาง เป็นภาพของเด็กหนุ่มผมยาวสีขาวบริสุทธิ์ อยู่ในชุดไปรเวทสีเรียบๆ รูปร่างสูงเรียว แต่ไม่สูงถึงขนาดตัวเขา ในมือข้างหนึ่งของเด็กหนุ่มถือถุงบางอย่างที่ใส่ของมากมายไว้จนเต็ม ส่วนอีกข้างหนึ่งถือคันร่มอยู่ในมือ บาคุระนั่นเอง เด็กหนุ่มเริ่มเข้าประชิดชายหนุ่มมากขึ้น

ไคบะคุงได้ยินที่ฉันพูดมั้ย?ไคบะคุงไคบะคุง!!!

ทุกอย่างดับวูบ ไม่มีเสียงตอบจากชายหนุ่มอีกเลย

21.30

นั่นร่างอะไร?! ทำไมมันช่างดำมืด ตัวใหญ่ และมีจำนวนมากมายเหลือเกิน?!

มีเสียงหลายเสียงแทรกกันขึ้นมาจากร่างกายอันมืดดำ ราวกับเป็นเสียงโหยหวนที่ฟังแล้วชวนขนลุก แทบจะแยกไม่ออกว่าเป็นถ้อยคำ แต่ก็พอจับใจความได้บ้าง

เซโตะแก ตายซะเถอะ!!!

ตายซะ!!!

อย่าอยู่เลย!!!คนอย่างแกอยู่ไปก็รกโลก!!! 

มีแต่คำสาปแช่งเต็มไปหมด นี่มันความฝันรึความจริงกันแน่

-----------------------------

อ๊ะ!?ชายหนุ่มเบิ่งตาโพลงกับร่างกายที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อ ทั้งที่เปลี่ยนจากเสื้อผ้าที่เปียกเป็นแห้งแล้ว

ฟื้นแล้วเหรอไคบะคุง?บาคุระถามขึ้นขณะกำลังเช็ดผม ขืนปล่อยนายไว้แบบนั้น มีหวังเป็นหวัดแน่ๆ ฮะๆๆเขาหัวเราะ

แต่ไคบะยังไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง เขายังอยู่ในภะวงค์หันซ้ายแลขวา และสำรวจสิ่งต่างๆรอบตัว ฉันอยู่ที่ไหน? เริ่มประโยคแรกที่เขาเอ่ยวาจา ไคบะมองไปรอบๆ ลักษณะของห้องที่เขาอยู่เหมือนเป็นห้องชุด

ตอนนี้นายอยู่ที่แมนชั่นของฉันจะดื่มอะไรมั้ยล่ะ? แล้วเจ็บตรงไหนบ้างหรือเปล่า?

บาคุระป้อนคำถามเป็นชุดๆ ด้วยสีหน้าเป็นห่วง

ตอนนี้รู้สึกปวดขาน่ะเจ็บหัวด้วย เนื่องจากวิ่งมาเป็นเวลานาน ทำให้ขาทั้งสองข้างของไคบะระบมไปหมด บวกกับอาการปวดศีรษะเพราะถูกกระแทก

หัวนายฉันทำแผลให้แล้วล่ะ แต่เลือดออกเยอะเหมือนกัน แผลเหมือนถูกอะไรแข็งๆฟาดเอาน่ะ ไปมีเรื่องอะไรกับใครเข้าเหรอ?เด็กหนุ่มยังใส่คำถามเพิ่ม

ไคบะพยายามนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นกับเขาแต่

นึกไม่ออกเหมือนกัน เท่าที่จำได้เหมือนกับฉันกำลังวิ่งวิ่งหนีอะไรบางอย่างแต่มัน

แปล็บ!!! 

ความเจ็บปวดราวกับคลื่นไฟฟ้าบางอย่างวิ่งผ่านสมองของชายหนุ่มอย่างรวดเร็ว

โอ๊ย

อ๊ะไคบะคุง ถ้ายังนึกอะไรไม่ออกไม่ต้องฝืนก็ได้ อาการของไคบะทำให้บาคุระรนเล็กน้อย

ไม่เป็นไรคิดว่านะแต่ว่าไคบะเนี่ย ชื่อฉันเหรอ?

เกิดอะไรขึ้น!!! ไคบะความจำเสื่อมงั้นเหรอ?!! คำพูดของไคบะทำให้บาคุระงงๆ มีอะไรเกิดขึ้นกับเขากันแน่? อะไรทำให้เขาต้องวิ่งหนี? ทำไมเขาถึงสะบักสะบอมเช่นนั้น? 

เรื่องนี้ค่อนข้างยาว...จะค่อยๆเอามาลงทีละนิดนะครับ คนที่เข้ามาอ่านก็ช่วยคอมเมนต์กันหน่อยนะครับ

ขอบคุณครับ