21.48

ณ ไคบะคอเปอร์เรชั่น เหล่าผู้บริหารระดับสูงของบริษัท หรือ BIG FIVE กำลังประชุมเพื่อหาข้อสรุปบางอย่างอย่างเคร่งเครียด แต่ ณ ที่ประชุมแห่งนั้นกลับมีบุคคลอีกกลุ่มหนึ่งที่ไม่ใช่บุคคลภายในของบริษัทอยู่ด้วย

พวกแกทำงานกันภาษาอะไร?!! ปล่อยให้คนๆเดียวหนีไปได้!! งี่เง่ากันจริงๆ!! BIG FIVE NO.1กล่าวขึ้นเสียงด้วยความโมโหเอ่อพวกเราต้องขอโทษด้วยครับท่านNO.1 กลุ่มบุคคลเหล่านั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงกระอักกระอ่วน ทำงานกันเยอะแยะ ไม่เห็นมีได้เรื่องซักคนให้ตายสิNO.2บ่นอย่างหัวเสีย เจ้าเซโตะแกหนีไวนักนะ กรอด!!!โมโหไปก็ไม่ได้อะไรนักฆ่าพวกนี้ก็ไม่ใช่ว่าจะใช้งานไม่ได้ซะหน่อย มีรายงานบอกว่ามันบาดเจ็บสาหัสไม่ใช่เหรอ? ก็คงหนีไปได้ไม่ไกลหรอกNO.3กล่าวอย่างใจเย็นอย่าเพิ่งได้ใจนักเลยNO.3 ถึงจะหนีไปได้ไม่ไกล ก็ไม่ใช่ว่าเราจะตามหาตัวเจอได้ง่ายซะหน่อยเหล่านักฆ่าทั้งหลาย พวกแกจะต้องรีบสืบหาตัวเจ้าไคบะ เซโตะให้ได้เร็วที่สุดและไปล่าตัวมันกลับมาให้ได้ไปได้!!!NO.4ออกคำสั่งครับ!!! หลังจากที่เหล่ากลุ่มนักฆ่าจากไป เหล่าBIG FIVEจึงได้มาปรารฎแก่กันให้พวกมันไปอีกจะได้เรื่องเหรอ? NO.4 ฉันไม่แน่ใจเจ้าพวกนี้เท่าไรหรอกนะNO.1กล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ รอยย่นบนใบหน้าเริ่มเพิ่มขึ้นมาอีกทีละน้อย เอาน่ายังไงซะ เราก็ยังต้องใช้ประโยชน์จากนักฆ่าพวกนี้ไปก่อน หรือใครพอจะมีวิธีดีๆจะจัดการเจ้าเซโตะบ้างล่ะ? NO.4ขอความเห็นบ้างฉันว่าฉันพอมีทางแล้วล่ะNO.5ซึ่งเงียบมานานกล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น แต่ฉันไม่แน่ใจกับวิธีการนี้เท่าไหร่หรอกนะ เพราะฉันพอจะรู้จักคนๆนึงที่น่าจะมีฝีมือพอจะจัดการเรื่องนี้ได้ มีฝีมือแล้วทำไม?ถ้าคิดว่าจัดการได้ ทำไมไม่เรียกมาล่ะ?NO.2ถามขึ้นอย่างรีบร้อนด้วยแรงปรารถนาที่จะสังหารไคบะ เซโตะให้ได้เพราะฉันไม่แน่ใจว่าหมอนั่นจะทำได้ไม่สิจะยอมทำรึเปล่า?NO.5กล่าวด้วยน้ำเสียงเริ่มแสดงถึงความไม่แน่ใจในความคิดของตนเอาน่าลองไปพามาก่อน ฉันจะพูดกับหมอนั่นเองNO.3พูดขึ้น ฉันจะต่อรองกับมันเอง

22.20 ณ คฤหาสน์ไคบะ

อะไรกัน?! อิโซโนะพวกนายยังหาพี่ไม่เจอเหรอ? มัวทำอะไรกันอยู่?! เสียงเด็กชายตะคอกด้วยน้ำเสียงที่เกรี้ยวกราด รนลานด้วยความเป็นห่วงพี่ชาย ขะขอโทษด้วยครับ ท่านโมคุบะ แต่พวกเราก็ช่วยกันตามหาอย่างเต็มที่ อีกไม่นานก็คงยังไม่ทันที่อิโซโนะจะได้เอ่ยอะไรออกมาก็ถูกน้ำเสียงอันเกรี้ยวกราดของเด็กชายตวาดใส่อย่างจัง ไม่ต้องมาแก้ตัว!!เจ้าพวกไร้ประสิทธิภาพ!! ไม่ได้เรื่องกันเลยซักคน บ้าชะมัด!!!โมคุบะเดินกลับเข้าไปในห้องของตน เขาร้อนรนซะจนจะจับอะไรก็เหมือนกับมันจะละลายคามือไปหมด พี่พี่อยู่ไหนกันครับโมคุบะก้มหน้าร้องไห้ฟุบลงไปกับเตียงจนผลอยหลับไป

เสียงบรรเลงราวกับเป็นบทเพลงแห่งความมืด เวิ้งว้าง หดหู่ เด็กชายได้ยินเสียงนั้นจากที่ไหนสักแห่ง เขาเห็นเงาของชายสูงโปร่งร่างผอมบางผู้หนึ่ง กำลังเดินออกห่างจากตัวเขาออกไปทุกที

พี่ครับพี่นั่นพี่รึเปล่า?นั่นพี่จะไปไหนครับ? พี่ครับ รอด้วย พี่ครับ!!!

ชายผู้นั้นไม่ฟังเสียงเด็กชาย และเดินต่อไปอย่างเรื่อยเปื่อยที่ปลายทางข้างหน้าเป็นทางจรดหน้าผาที่สูงชัน!!!

พี่ ตรงนั้น!!!ข้างหน้าเป็นหน้าผาอย่าเดินไปกลับมาพี่ครับพี่ครับ!!!

อนิจจา ไม่ทันซะแล้ว ไคบะตกจากหน้าผาพร้อมกับเสียงบรรเลงเพลงแห่งปิศาจจบลง!!

พี่ครับ!!!

โมคุบะลืมตาโพลง เขาเห็นภาพที่ไม่อยากให้เกิดขึ้นกับพี่ชายรึใครทั้งนั้น มันช่างหน้ากลัว ราวกับว่ามันได้เกิดขึ้นจริง บ้าชะมัด ฝันอะไรเนี่ย โมคุบะเอามือขยุ้มหัวจนผมยุ่งไปหมด นี่เราเผลอหลับไปเหรอ?เสียงบรรเลงบทเพลงแห่งปิศาจยังคงดังก้องอยู่ในหูของโมคุบะ เด็กชายแน่ใจว่าจะต้องเกิดเหตุร้ายขึ้นกับพี่ชายของตนอย่างแน่นอน แต่ตนไม่สามารถที่จะช่วยอะไรได้ ตอนนี้จึงได้แต่ภาวนาขอให้พี่ชายของตนปลอดภัย โมคุบะใจเย็นลง จึงออกมาจากห้อง เหล่าบอดีการ์ดและอิโซโนะยังเข้าแถวอยู่อย่างเรียบร้อย โมคุบะเดินเข้าไปและกล่าวว่า เรื่องที่พี่ฉันหายตัวไปห้ามไปแพร่งพรายเป็นอันขาด!!! เพราะไม่ใช่เฉพาะBIG FIVEเท่านั้น รวมทั้งผู้บริหารหุ้นส่วนคนอื่น ยังมีอีกหลายคนที่ต้องการจะฮุบบริษัทของพี่ เข้าใจมั้ย? ครับ!!! แยกย้ายไปพักกันเหอะ เพราะพรุ่งนี้เราจะเริ่มตามหาพี่กันต่อ ครับ!!!

08.30 แมนชั่นบาคุระ

ไคบะคุงตื่นเถอะ นี่มันแปดโมงครึ่งแล้วนะ ขี้เซาจังเลย บาคุระที่แต่งตัวจะไปโรงเรียนอยู่แล้ว ยังต้องมาเสียเวลาปลุกไคบะที่กำลังหลับเป็นตายราวกับไม่ได้หลับไม่ได้นอนมาซะ10ปี นี่! ไม่ยอมตื่นเลยนะ คนเค้าจะไปโรงเรียนอยู่แล้ว ตัวเองไม่ไปก็อย่ามาทำเค้าเสียเวลาเซ่!!! ตื่นเดี๋ยวนี้!!!ขณะที่บาคุระกำลังเขย่าตัวไคบะจนแทบอยากจะบีบคออยู่แล้วนั้น จู่ๆไคบะก็คว้าตัวบาคุระเข้ามาไว้ในอ้อมกอด สร้างความตะลึงงันให้กับบาคุระเป็นอย่างยิ่ง หวาไคบะคุงจู่ๆเป็นอะไรไปน่ะ ละเมอเหรอ!!? ระหว่างที่กอดอยู่ไคบะก็เปลี่ยนอิริยาบถมาเป็นขึ้นคร่อมแทน (ตรงนี้เอามาจากใครก็ม่ายรุแหละ ขอยืมหน่อยละกันนะครับ ^0^) และกำลังตั้งท่าจะก้มลงจุมพิตที่ริมฝีปากอันบอบบางของบาคุระแต่แล้ว!!!

ไคบะก็ล้มตึงทับร่างของบาคุระซะก่อน

จึ๋ยฟิ้วเกือบไปแล้ว ระฆังช่วยพอดี บาคุระคิดว่ารอดแล้ว แต่ก็ยังมีอีกปัญหาหนึ่ง คือ ร่างของไคบะที่ทับบาคุระอยู่นั้น ไม่ใช่ร่างที่ใหญ่โตก็จริง ยังทับประกบร่างกายที่บอบบางของบาคุระอยู่ เขาพยายามแกะไคบะให้ออกไปจากตัวอย่างนุ่มนวลที่สุด แต่ว่าเขาแกะไม่ออกจึงต้องเปลี่ยนเป็นมาตรการรุนแรงแทนโดยใช้ teenยันหน้าไคบะอย่างแรง ในที่สุดไคบะจึงออกจากตัวบาคุระ ด้วยความขวัญหนีดีฝ่อ บาคุระจึงต้องรีบคว้ากระเป๋านักเรียน วิ่งอย่างเร็วประมาณ2ล้านปีแสงออกจากห้องเพื่อไม่ให้ตกเป็นเหยื่อกามวิปริตจากพิษละเมอของไคบะอีกและเพื่อจะได้ไม่ถึงโรงเรียนสายไปมากกว่านี้

08.31 โรงเรียนโดมิโนะ (โปรดสังเกตเวลาที่อยู่ที่แมนชั่นและเวลาที่ถึงโรงเรียน)

บาคุระมาถึงโรงเรียนอย่างรวดเร็วเหนือกว่านักวิ่งเจ้าลมกรด รีบเอาของเก็บไว้ในชั้นอย่างว่องไว และรีบวิ่งไปที่ห้องเรียน

เมื่อไปถึงห้อง

ครืดดดดดดด!!!

บาคุระเปิดประตูห้อง ทุกคนมองบาคุระเป็นตาเดียว สายตาทุกคู่จดจ้องไปที่บาคุระราวกับมีข้อสงสัยเดียวกัน และอาจารย์จึงไขข้อสงสัยนั้น บาคุระ เรียว ทำไมเธอถึงมาโรงเรียนสาย? ขอโทษครับ บาคุระตอบเพียงประโยคเดียวเท่านั้นแล้วเดินไปนั่งที่ของตน การเรียนการสอนจึงดำเนินต่อไป ผ่านไปสักพัก โจวโนะอุจิก็สกิดบาคุระพลันกระซิบถามว่า เฮ้ยนายไปทำอะไรมาวะ เสื้อเงี้ย ยับเชียะ เอ๋ บาคุระเริ่มสังเกตตนเอง หลังจากผ่านศึกหนักมาตอนเช้า ปกติเสื้อนายจะเรียบแปล้เลยไม่ใช่เรอะ? วันนี้เปงไร กระดุมคอเสื้อก็ไม่ได้ติด เอ๋หวาไม่มีนี่ไม่ได้ไปทำอะไรซะหน่อย บาคุระเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก และกลัดกระดุมคอเสื้อให้เรียบร้อย นี่อย่าบอกนะรักษาความดีมาตั้งน้าน ตบะแตกแล้วรึ? ฮะๆโจวโนะอุจิยังตื้อไม่เลิก บาคุระหน้าแดง ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ เริ่มหงุดหงิดระเบิดออกมาบ้าง จะบ้าเหรอโจวโนะอุจิคุง!!! พูดอะไรน่ะ ตรงนั้นเอะอะอะไรกันน่ะ!!!อาจารย์จึงจบบทสนทนาด้วยการให้บาคุระและโจวโนะอุจิไปยืนเป็นกระต่ายขาเดียวอยู่นอกห้องทั้งคู่ ทั้งสองคนได้แต่โทษกันเองว่า -เป็นความผิดของนาย-

ทั้งโจวโนะอุจิและบาคุระต้องยืนเป็นกระต่ายขาเดียวอยู่นอกห้องจนถึงเวลาพัก สร้างความเมื่อยล้าให้ทั้งสองไม่น้อย พอทั้งคู่พ้นโทษไปแล้วก็ยังไม่วายเถียงกันอยู่ ก็เพราะโจวโนะอุจิคุงนั่นแหละ!!! อยู่ๆเล่นพูดอะไรบ้าๆ อ้าว? เล่นพูดแบบนี้ โยนความผิดให้ฉันนี่หว่า ฉันไม่ได้ไปทำอะไรให้ซะหน่อย นายเดือดขึ้นมาเองทำไมล่ะ? โจวโนะอุจิไม่ยอมที่ตนถูกใส่ฝ่ายเดียว และอีกอย่าง ทำไมนายจะต้องหน้าแดงด้วยล่ะ?คำถามกลับของโจวโนะอุจิจี้ใจดำบาคุระอย่างแรง อาจเป็นเพราะเขาไม่รู้ถึงชะตากรรมที่บาคุระได้ประสบพบเมื่อตอนเช้า บาคุระชะงัก แล้วไม่ตอบคำถามของโจวโนะอุจิ แต่วันนี้เจ้าอวดดีจอมบ้างานนั่นไม่อยู่ เชอะ กลัวจะสู้บารมีของเราไม่ไหวล่ะซี่ ฮึๆๆๆ โจวโนะอุจิยิ้มอย่างเย้อหยันโดยไม่เจียมกะลาหัว ว่ากำลังเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับใคร เจ้าอวดดีจอมบ้างานที่ว่าแน่ล่ะ ก็หมายถึงคู่แข่งที่โจวโนะอุจิยังดีไม่ถึงขี้ฝุ่นผงเล็กน้อยของประธานบริษัทที่มีชื่อเสียงในการผลิตและพัฒนาเครื่องเล่นที่สามารถดึงภาพจากไพ่ออกมาได้เหมือนจริงราวกับมีเวทมนต์ ทั้งขยัน ทั้งเรียนเก่ง ไคบะ เซโตะ นั่นเอง ไคบะคุงอาจจะไม่สบายก็ได้นะ ยูกิ โผล่มาจากขุมไหนก็ไม่รู้ มาแทรกกลางการสนทนาของคนทั้งสอง (แถวบ้านเค้าเรียก~เจือก~) อ้าว ยูกิโผล่มาจากไหนน่ะ แต่อย่างเจ้าไคบะเนี่ยนะจะไม่สบาย ไม่ม้าง พลังชีวิตหมอนั่นน่ะ อึดยิ่งกว่าพวกกิ้งกือ ไส้เดือน รึพวกแมลงสาบอีกนาว่ะฮ่ะๆๆ เนอะ บาคุระโจวโนะอุจิซึ่งกำลังนินทาไคบะอย่างเมามันพูดจาปากเปราะไม่กลัวพลังระเบิดขีปนาวุธนิวเคลียร์ของไคบะคอปเปอเรชั่นจะไปบึ้มบ้านเอาถ้าไคบะได้ยินเข้า หันไปพูดกับบาคุระ เหรอ? ไปนินทาเขาแบบนั้นไม่ดีนะ โจวโนะอุจิคุง บาคุระพูดพลางหัวเราะแห้งๆ เขาไม่กล้าบอกว่าตอนนี้ บุคคลที่โจวโนะอุจิจอมปากเสียกำลังกล่าวถึงอยู่ ได้ไปพักอาศัยอยู่ที่แมนชั่นของเขาด้วยอาการความจำเสื่อม แถมยังเกือบจะสร้างวีรกรรมอันเร้าร้อนกับเขาอีกด้วย ระหว่างที่การสนทนายังดำเนินอยู่ อันซุ สาวน้อยน่ารักหน้าตาจิ้มลิ้ม ผมบ๊อบ ก็โผล่มาจากขุมไหนไม่ทราบอีกเช่นกัน มาลากตัวยูกิ และทุกคนไปหาอะไรกิน จะคุยกันอีกนานมั๊ย เดี๋ยวข้าวที่โรงอาหารหมดกันพอดี ทุกคนจึงจบการสนทนาอย่างรวดเร็ว เพราะความหิวของอันซุ และไปหาอาหารที่แสนจะอร่อย (แบบสุนัขมิรับประทาน)ที่โรงอาหารกิน ช่วงเวลาพักกลางวันก็หมดไป

เมื่อถึงเวลากลับบ้าน โจวโนะอุจิเก็บกระเป๋าหนังสือลวกๆ เพราะมีนัดกับฮอนดะและโอโทงิที่เกมเซ็นเตอร์ ตอนนี้สองคนนั้นคงไปรอในที่นัดหมายแล้ว โจวโนะอุจิจึงมาชวนยูกิที่กำลังเก็บกระเป๋าหนังสืออยู่ ยูกิ วันนี้ไปเกมเซ็นเตอร์ป่าว? เจ้าฮอนดะกะโอโทงิคงไปรอแล้วแหละ ไปซิๆ โจวโนะอุจิคุง ไม่ได้นะ ยูกิ!!! เสียงอันซุแทรกขึ้นมาทันควัน วันนี้ไหนบอกว่าจะอ่านหนังสือแล้วไงล่ะ นี่มันจวนสอบแล้วนะ แต่ว่าอันซุ ไม่ได้นะ ไม่มีแต่!!! ยังไงก็ไม่ได้อันซุแทบจะไม่ปล่อยโอกาสให้ยูกิได้พูด ในที่สุดยูกิก็จำใจต้องกลับบ้านกับอันซุเพื่อกลับไปดูหนังสือ โจวโนะอุจิจึงเปลี่ยนเป้าหมายไปชวนบาคุระแทน แล้วนายล่ะ บาคุระ? บาคุระไม่ได้อยู่ที่นั่นซะแล้วดูเหมือนเขาจะรีบกลับบ้านเหมือนกัน โจวโนะอุจิจึงไปที่นัดหมายอย่างว้าเหว่ เพราะไม่มีเพื่อนร่วมทาง โจวโนะอุจิรู้สึกเซ็งๆ ที่สำคัญวันนี้เขาไม่มีคนจะมาปะทะคารมกับเขา โจวโนะอุจิเริ่มคิดถึงไคบะขึ้นมาจับใจ ถ้าหมอนั่นอยู่ละก็วันนี้คงหายเหงาปากขึ้นมาอีกเยอะล่ะนะ โจวโนะอุจิคิดไปพลางถอนหายใจไปพลางไปตลอดทางเดินไปที่จุดนัดหมาย